10 Kasım 2026
03:50
Elif Alçınkaya yazdı Ağıtlar ve öfke mücadele talebine dönüşmeli
Öfkeyle acının bir olduğu cümlelerinde adalet sistemine hiçbir güvenlerinin kalmadığını gördük. Tam aynı yerde, suç mahallinde, kan paralarına tamah edip susmayacak mücadeleyi sürdürecek iradeyi de gördük.
***
Konuk Yazar: Elif ALÇINKAYA
Gebze İşçilerin Birliği Derneği Başkanı
Dilovası’nda bir sene önce yangının ortasından yükselen çığlıklarla kent sarsılmıştı. Dün (8 Kasım) birinci yılıydı, bu sefer de Dilovası sokaklarında ailelerin ağıtları ve öfkeli cümleleri yankılandı.
Dün suç mahallinin önündeydik. Resmi kayıtlara göre Ravive Kozmetik, işyeri desen değil, ruhsatı yok. Resmi imar kayıtlarına göre orada bir bina bile yok. Hatta çalışanların arasında sigortası olmayanlar var, yani işçilerin kaydı da yok.
Bu sene önündeydik yangından sonra yıkılıp gerçekten yok edilen binanın. Katledilen işçilerden Tuncay’ın eşinin dediği gibi, “Bir cam parçası bile bırakılmadan yıkılıp temizlenmiş”. Neyin izleriydi bu kadar hızlı yok edilip silinmeye çalışılan? Cevap bu işçi katliamının sorumlularından olan patronun ve ailesinin her duruşmada birer birer bırakılmasında.
En son olarak patron Ali Osman Akat bırakılınca bugüne kadar CİMER’e, belediyeye yapılan şikâyetleri hasıraltı yapan sermaye düzeninin şimdi de mahkemeler eliyle aklama hamlesini yaptığını görüyoruz. Ravive Kozmetik kapitalisti üzerinden aslında işçi kanıyla beslenen, işçinin alınterini semiren düzen kendini temize çıkarmaya çalışıyor.
3 Nisan 2026 tarihinde yine Gebze Emek’te yazdığım “Hendek, Gayrettepe, Dilovası… Bir fotoğraf karesinde kesişen üç kadın” başlıklı yazıda üç iş cinayetinin acısıyla bakan öfkesiyle konuşan üç kadını anlatmaya çalışmıştım. O yazıda şöyle demiştim: “Fotoğraf karesindeki üç iş cinayetinde de mahkemeden çıkacak cezasızlıkla patronların ödüllendirileceğine dair kaygı çökmüş omuzlardan yansısa da her birinin konuşması sorumluları yargılıyor.”
Nisanur’un, Tuğba’nın, Cansu’nun, Hanım’ın, Esma’nın, Şengül’ün, Tuncay’ın ailelerinin öfkeyle acının bir olduğu cümlelerinde adalet sistemine hiçbir güvenlerinin kalmadığını gördük. Tam aynı yerde, suç mahallinde, kan paralarına tamah edip susmayacak mücadeleyi sürdürecek iradeyi de gördük.
Bir yıldır denildiği gibi, katliamın yıldönümünden bir gün önce izlediğimiz Çetin Ak’ın belgeselinin de söylediği gibi: “Herkes Gördü”. Evet, herkes her gün her an bir şey olacağından kaygılıydı. Her gün bu işyerine çalışmaya gideninden yandaki lojmanda kalanına, mahallenin esnafından Dilovası’nın emekçilerine tüm herkes daha yangın yaşanmadan görmüştü olabilecekleri. Dile getireni vardı, şikâyet edeni vardı, çözüm arayanı vardı. Hiçbir şey yapılmadı.
Suç mahallinde patlamalı bir yangın yaşandı. 3’ü 18 yaşının altında 6 kadın işçi anında yaşamını yitirdi. Ailelerinin tarifiyle kömüre dönmüşlerdi. Sonradan tedaviye kaldırıldığı hastanede yaşamını yitiren erkek işçiyle beraber 7 işçinin ölümüyle sonuçlanan bir işçi katliamı yaşandı ve bütün dünya gördü.
Herkes gördü ama devlet tüm aygıtlarıyla bu cinayetin kör kayıkçısı olduğunu bir kez daha gösterdi. Benim dün yürüyüş boyunca içimde yükselip yükselip alçalan Attila İlhan’ın “Cinayet Saati” şiirindeki “Cinayeti kör bir kayıkçı gördü” dizesiydi.
Dilovası işçi katliamının hesabını sormak istiyorsak, yeni iş cinayetlerinin olmasını engellemek istiyorsak tepeden tırnağa sermaye olan kör kayıkçılara karşı işçilerin birliğini güçlendirmemiz gerekiyor. Dilovası’ndaki suç mahalinden yükselen acılı ağıtların ve öfkeli sloganların her bir fabrikada, işyerinde işçi sağlığı ve iş güvenliği başta olmak üzere insanca çalışma koşulları için birer talebe dönüştürülmelidir.
(NOT: Bu yazı yazılırken İzmir Habaş’ta büyük bir patlama yaşandı. Sayısı henüz netleştirilemese de ölü ve yaralıların olduğu bir işçi katliamı gerçekleşti.)
Güncelleme:
10 Kasım 2026 03:54
YORUMLAR
- Toplam 1 yorum
Abdullah 08:41 - 10 Kasım 2026
Yüreğine emeğine sağlık kardeşim
0
Beğendim
0
Beğenmedim
