1993'ÜN GÖLGESİNDEN GÜÇLÜ TÜRKİYE'YE: Devam Eden Egemenlik Mücadelesi

Direnç noktaları: Öldürülen isimlerin ortak özelliği, derin devlet içindeki illegal yapıları (Uğur Mumcu) ve bölgesel çatışma politikalarını (Eşref Bitlis) soruşturma çabalarıydı. Bu tasfiyelerle, reformcu kadro başsız bırakıldı ve ülke kaosa sürüklendi.

*** 

Türkiye siyasi tarihinin en karanlık dönemlerinden biri olan 1993 yılında, Cumhurbaşkanı Turgut Özal, Gazeteci Uğur Mumcu ve devlet adamı Adnan Kahveci gibi ülkenin bağımsız ve vizyoner isimlerinin peş peşe şüpheli ölümlerle hayatlarını kaybetmeleri, "Türkiye'nin üzerindeki akıl almaz eller" olarak adlandırılan derin yapıların ve dış mihrakların devleti yönlendirme girişimini gösteren bir milattır. Bu tasfiyeler, bir dönemin reform ve barış umutlarını yok etmeyi amaçlayan, koordineli bir komploydu.

​BİRİNCİ AŞAMA: REFORMCU KADRONUN TASFİYESİ (1993)

​1993'te yaşananlar, sadece bireysel cinayetler değil, Türkiye'nin statükoyu sarsma ve kendi kaderini tayin etme iradesini hedef alan bir harekâttı:

​Turgut Özal'ın vizyonu: Özal, ekonomik açılımların yanı sıra, özellikle Kürt meselesinde diyalog ve çözüm adımları atarak çatışmanın devamından beslenen iç ve dış odakları karşısına aldı. Ölümü, barış sürecinin kalbine indirilmiş bir darbe oldu.

​Direnç noktaları: Öldürülen isimlerin ortak özelliği, derin devlet içindeki illegal yapıları (Uğur Mumcu) ve bölgesel çatışma politikalarını (Eşref Bitlis) soruşturma çabalarıydı. Bu tasfiyelerle, reformcu kadro başsız bırakıldı ve ülke kaosa sürüklendi.

​İKİNCİ AŞAMA: BAĞIMSIZ SİYASİ İRADEYE KURULAN KUMPASLAR (2000'LER SONRASI)

​1993'ün yarattığı siyasi boşluğun ardından, 2000'li yıllarda iktidara gelen Recep Tayyip Erdoğan liderliğindeki siyasi irade, vesayetle mücadele ve tam bağımsızlık hedefleriyle tekrar aynı küresel ve iç odakların hedefi haline geldi. Bu kez kumpaslar, modern yöntemler kullanılarak gerçekleştirildi:

​Yargı ve siyasi operasyonlar: Ergenekon ve Balyoz gibi kumpas davalarıyla milli ordu ve bürokrasi itibarsızlaştırılmaya çalışıldı. Ardından 17/25 aralık operasyonları ile yargı ve emniyet içindeki paralel yapılar kullanılarak doğrudan hükümet devirilmeye çalışıldı.

​Sokak ve darbe girişimleri: Gezi olayları ile toplumsal kaos yaratılarak hükümet sokakta düşürülmek istendi. Tüm bunların başarısız olması üzerine, 15 Temmuz 2016 darbe girişimi ile halkın seçtiği demokratik irade, en şiddetli şekilde hedef alındı.

​SONUÇ: TÜRKİYE'NİN EGEMENLİK AZMİ

​1993'ten günümüze yaşanan tüm bu kumpas ve müdahale girişimleri, Türkiye'nin statükoya ve dış güçlere bağımlı kalmaya zorlandığı bir sürecin parçasıdır. Ancak bu acı tecrübeler, milletin kendi egemenliğini pekiştirme ve bağımsız politikalar izleme kararlılığını daha da güçlendirmiştir. Bugün tam bağımsız savunma sanayii ve proaktif dış politika gibi adımlar, o gün tasfiye edilmeye çalışılan vizyonun bir mirasıdır.

Yazarın tüm yazıları