Ege ve Akdeniz’de çelik kapan kapanıyor "Mesajcılar" neyi anlamıyor?

Çok değil, daha dün diyebileceğimiz bir geçmişte, Kardak Kayalıkları'na zodyak botlarla bir tim asker çıkardığımızda günlerce ekran başında yatıp kalkar, zafer çığlıkları atardık.

**

​Bölge yine alev alev, haritalar yeniden çiziliyor, küresel aktörler sahnede gözdağı yarışına girmiş durumda. Ama bu sefer hikâye çok farklı yazılıyor. Çünkü sahada ne bağıranın sesi duyuluyor artık, ne de tehdit savuranın blöfü tutuyor.

​Son dönemde peş peşe gelen iki karar var ki, diplomasi masalarındaki o süslü lafların tamamını bir kenara itip Akdeniz ve Ege'nin kaderini mühürlüyor: Kuzey Ege Deniz Milli Parkı ve Fethiye-Kaş Deniz Milli Parkı kararları.

​Dışarıdan bakan birisi bunu sıradan bir "çevre koruma" veya "doğa parkı" projesi sanabilir. Oysa bu, Mavi Vatan’a vurulmuş hukuki, jeopolitik ve egemenlik mührünün ta kendisidir!

​MAVİ VATAN’A ÇELİK KAPAN: DENİZ MİLLİ PARKLARI

​Siz Ege’de, Akdeniz’de fırtınalar koparırken Türkiye ne mi yapıyor? Çevresel koruma kılıfı altında kendi kıta sahanlığını, kendi deniz yetki alanlarını uluslararası hukukun en sarsılmaz zırhıyla kaplıyor.

​Kuzey Ege Deniz Milli Parkı: Yunanistan’ın yıllardır "gri bölge" yaratma, adacıkları sahiplenme ve Ege’yi kendi iç denizine çevirme rüyasını Kuzey Ege’de hukuken ve fiilen batırmak demektir. "Burası benim koruma alanımdır" diyerek ilan edilen o sınırlar, Ege’nin tapusuna atılmış imzadır.

​Fethiye-Kaş Deniz Milli Parkı: Meis Adası’nın hemen karşısında, Akdeniz’in kalbinde örülen bir güvenlik ve egemenlik duvarıdır. Küçük bir ada üzerinden koca bir ülkeyi kıyılara hapsetmeye çalışan zihniyete verilen yanıttır: Siz Meis’ten hayaller kurarken, biz Kaş’ın karşısında Mavi Vatan’ın sınırlarını milli park ilan edip kilidi vuruyoruz!

​Bu iki hamle; Ege’de ve Akdeniz’de Yunanistan’ı ve arkasındaki güçleri kıpırdayamaz hale getiren, Rodos’tan Meis’e kadar olan hatta Türkiye’nin iradesini kazıyan stratejik birer çelik kapandır.

​KARDAK'TAN MAVİ VATAN'A: PSİKOLOJİK EŞİK NASIL AŞILDI?

​Dönüp bir hafızamızı tazeleyelim... Çok değil, daha dün diyebileceğimiz bir geçmişte, Kardak Kayalıkları'na zodyak botlarla bir tim asker çıkardığımızda günlerce ekran başında yatıp kalkar, zafer çığlıkları atardık. Tek bir kayalık için nefesimizi tutar, psikolojik sınırımızı oraya çizerdik.

​Peki bugün neredeyiz?

​Bugün Ege’nin ve Akdeniz’in neredeyse yarısını kapsayan alanlara "Milli Park" mührünü vurup Mavi Vatan'a dahil ediyoruz. Ne Ege adaları, ne Meis, ne de bir başkası bu gerçekliği değiştirebiliyor. Dünya basını bu hamlelerle çalkalanıyor, batılı analistler strateji haritalarını baştan çiziyor...

​Ama Türkiye’ye bakıyorsunuz; bu devasa jeopolitik zafer bizim bültenlerde neredeyse 3. sayfa haberi! Sıradan bir trafik kavgasının haber değeri, Ege'ye vurulan bu kilit kadar yer kaplamıyor gündemde.

​İşte bu, sıradan bir umursamazlık değildir. Bu, bir ülkenin ulaştığı devasa gücün, devleşen özgüveninin en somut eseridir! Dünyayı ayağa kaldıran hamleler artık bu millet için "olağan bir devlet fonksiyonu" haline gelmiştir.

​İSRAİL’İN "UYARISI" VE MASADAKİ ACI TEBESSÜM

​Tam da bu stratejik satranç sürerken, yanı başımızda başka bir tiyatro oynanıyor. İsrail gidiyor, Suriye topraklarında bir yerleri bombalıyor. Ardından çıkıp pişkin bir edayla kameraların karşısına geçiyor: "Türkiye’ye mesaj verdik, uyarıda bulunduk!"

​Güler misin, ağlar mısın?

​Peki, Türkiye ne yapıyor? Ankara’dan ya da sokaktaki Türk insanından panik çığlıkları mı yükseliyor? Gazeteler "Savaşa mı giriyoruz?" diye manşet mi atıyor?

​Hayır! Türkiye, İsrail’in bu "uyarı verdim" çıkışına adeta devenin kalçasına sinek konmuş muamelesi yapıyor. Ne fırtına koparıyor ne de o ucuz gürültüye prim veriyor. Şöyle bir dönüp bakıyor, sineğin vızıltısını duyuyor ve kendi yoluna yürümeye devam ediyor.

​Çünkü bu devlet de bu millet de çok iyi biliyor ki: Gerçek güç, bağıran değil; sahada haritayı sessizce çizen güçtür. İsrail’in Suriye’deki bombayla Türkiye’ye yön çizebileceğini sanması, bölgesel gerçeklikten ne kadar kopuk olduğunun en açık kanıtıdır.

​SESSİZLİĞİN ARTIK TEK BİR ADI VAR: ÖZGÜVEN

​Bugün Türk medyasında ya da sokakta gördüğünüz o vakur, hatta alaycı sakinlik bir duyarsızlık değildir. Bu, yüzyıllık devlet aklının ve millete sinmiş olan o sarsılmaz özgüvenin ta kendisidir.

​Türk insanı artık şunun farkında:

​Liderine güveniyor, yürütülen devlet politikalarının arkasındaki kararlılığı görüyor.

​Ordusuna, donanmasına, savunma sanayiine güveniyor; Ege’de de Akdeniz’de de kimsenin kendisine geri adım attıramayacağını biliyor.

​Ve hepsinden önemlisi; Türk insanı artık kendine, kendi ülkesinin büyüklüğüne güveniyor.

​Ama o "mesajcılar" ve vızıldayanlar bir şeyi çok yanlış anlıyor. Türkiye’nin bu sessizliği bir umursamazlık ya da unutkanlık sanılmasın.

​Hani derler ya; her şeyin mutlaka bir zamanı vardır.

​Türk devlet aklı acele etmez, gaza gelmez, gürültüye gürültüyle yanıt vermez. Soğukkanlılıkla zamanını bekler... Ve vakti, saati geldiğinde; kıçına konan o sineğe mutlaka o sinek ilacını sıkar!

​Bırakın Ege’de, Akdeniz’de hesap yapanlar haritalara bakıp karın ağrısı çeksinler. Türkiye Ege’de kilidi vurmuş, Akdeniz’de sınırını çizmiş, coğrafyasına hâkim bir şekilde geleceğe yürüyor. Ve zamanı geldiğinde o sinek ilacının nasıl sıkılacağını bu coğrafya çok iyi biliyor!

Yazarın tüm yazıları