Sevgi; sorumluluk almaktır Aile Sadece Evimizin İçindekiler Değildir

Kendi ailesine iyi davranıp sokağındaki insana sırtını dönen, kendi çocuğunu koruyup başkasının çocuğunun derdine kayıtsız kalan bir anlayış, aile kavramının sadece kabuğunu taşır.

**

Aile…

Bu kelimeyi çoğu zaman sadece aynı çatı altında yaşadığımız insanlar olarak düşünürüz. Oysa aile, bundan çok daha büyük bir anlam taşır.

Aile; oturduğun binadır.

Aile; yaşadığın mahalledir.

Aile; nefes aldığın semttir.

Aile; ekmeğini kazandığın iş yeridir.

Aile; yaşadığın şehirdir, memlekettir, hatta bütün bir ülkedir.

Çünkü aidiyet, sadece “burası benim” demek değildir. Aidiyet, “burada yaşayan insanların derdi benim derdimdir” diyebilmektir.

Yanındaki komşunun çocuğu açken kendi çocuğunun tok olmasıyla övünmek değil; o çocuğun derdini kendi çocuğunun derdi kadar önemsemektir aile olmak.

Aynı sokakta yaşadığın insanın başına bir sıkıntı geldiğinde, “Beni ilgilendirmez” dememektir. Çünkü insan, yaşadığı yere sadece adres olarak değil, vicdanıyla da bağlı olmalıdır.

İş yerinde de böyledir. Aynı ekmeği paylaştığın insanı rakibin değil, yol arkadaşın olarak görebilmektir aile bilinci. Birinin hakkı yenirken susmamak, haksızlığa uğrayanın yanında durabilmektir.

Mahallemizi seviyorsak temiz tutacağız.

Şehrimizi seviyorsak sahip çıkacağız.

Ülkemizi seviyorsak insanına değer vereceğiz.

Sevgi, sadece sözle söylenen bir cümle değildir. Sevgi; sorumluluk almaktır, sahip çıkmaktır, gerektiğinde fedakârlık yapmaktır.

Asıl mesele de burada başlıyor:

Herkesi kendi ailesinden biri gibi görebilmek… Her insanı önce insan olarak kabul edebilmek…

İşte toplum olmanın, kardeş olmanın ve gerçek anlamda aidiyet duygusunun temeli budur.

Kendi ailesine iyi davranıp sokağındaki insana sırtını dönen, kendi çocuğunu koruyup başkasının çocuğunun derdine kayıtsız kalan bir anlayış, aile kavramının sadece kabuğunu taşır.

Unutmayalım:

Aile, sadece aynı sofraya oturduklarımız değildir. Aile, aynı dünyayı paylaştığımız insanlardır.

Bu bilince vardığımız gün; apartmanımız daha güzel, mahallemiz daha huzurlu, şehrimiz daha yaşanabilir, ülkemiz ise daha güçlü olacaktır.

Çünkü gerçek aidiyet, “Ben” demekten vazgeçip “Biz” diyebilmektir.

Ve belki de bugün en çok ihtiyacımız olan şey tam olarak budur:

İnsanı insan olarak görmek, yaşadığımız yeri kendi evimiz bilmek ve herkesi ailemizden biri gibi koruyup kollayabilmek.

 

Yazarın tüm yazıları