Biraz vicdan, merhamet, adalet Kefenin cebi yok

Bugün başkasının hakkına göz diken, insanları küçümseyen, makamının arkasına saklanıp kendisini dokunulmaz zanneden herkes şunu iyi bilsin: Ölüm, hiçbir makamın kapısında beklemiyor.

**

Ey insanoğlu!

Bu dünyada neyin hesabını yapıyorsun?

Neye güvenip bu kadar kibirleniyorsun? Parana mı, makamına mı, malına mülküne mi, etrafındaki kalabalığa mı?

Bugün insanların önünde yürüyorsun diye kendini dünyanın sahibi mi sanıyorsun?

Unutma!

Toprak, makam sahibini de kabul eder, garibanı da. Ölüm, zenginin kapısını da çalar, fakirin kapısını da.

Bugün elinde olanların hiçbirini yarın yanında götüremeyeceksin.

Ne kasandaki para gelecek seninle…

Ne sahip olduğun evler…

Ne arabaların…

Ne makamın…

Ne de bugün önünde eğilen insanlar…

Hepsi burada kalacak.

Sen ise bir gün birkaç metre kefene sarılıp toprağın altına gireceksin.

İşte o zaman anlayacaksın ki insanın dünyada büyüttüğü şeylerin çoğu aslında ne kadar küçükmüş.

Ama bazı insanlar bunu unutuyor.

Malı arttıkça kibri artıyor. Makamı yükseldikçe insanlığı küçülüyor. Parası çoğaldıkça gönlü fakirleşiyor. Etrafında insanlar çoğaldıkça kendisini herkesten üstün görüyor.

Oysa ölüm sessizce bekliyor.

Ne zaman geleceğini bilmiyorsun.

Belki yarın…

Belki bu gece…

Belki de birazdan.

Ve ölüm geldiğinde senden pazarlık istemeyecek.

“Biraz daha yaşayayım, işlerimi tamamlayayım, çocuklarıma biraz daha mal bırakayım” diyemeyeceksin.

Çünkü ölümün karşısında makam da susar, para da susar, güç de susar, kibir de susar.

Geriye sadece yaptıkların kalır.

Kırdığın kalpler…

Yediğin kul hakları…

Haksızlık ettiğin insanlar…

Gönül aldığın insanlar…

Yaptığın iyilikler…

İşte asıl hesap orada başlar.

Bu yüzden kimse kendisini dünyanın sahibi sanmasın.

Sen bu dünyanın sahibi değilsin; sadece misafirisin.

Bugün başkasının hakkına göz diken, insanları küçümseyen, makamının arkasına saklanıp kendisini dokunulmaz zanneden herkes şunu iyi bilsin:

Ölüm, hiçbir makamın kapısında beklemiyor.

Bir gün herkes kendi hesabıyla baş başa kalacak.

O gün yanında ne adamların olacak ne servetin ne de seni alkışlayan kalabalıklar…

Sadece sen ve yaptıkların.

Öyleyse biraz insan olalım.

Biraz vicdan…

Biraz merhamet…

Biraz adalet…

Çünkü bu dünyada ne kadar yükselirsen yüksel, son durağın toprağın altıdır.

Kefenin cebinin olmadığını unutma.

Ve unutma ki;

Dünyada ne kadar çok şey biriktirdiğin değil, geride nasıl bir insan bıraktığın önemlidir.

Yazarın tüm yazıları