ONLAR KÖTÜ DEMEK YETMEZ Anketlerde Değişim, Sandıkta Güven Aranır

Yeni Türkiye lafla kurulmaz. Yeni Türkiye, önce küçük yerlerde kurulur. Bir ilçede. Bir belediyede. Bir müdürlükte. Bir sosyal yardım masasında. Bir imar dosyasında. Bir işe alım listesinde.

**

Memleket sadece yoksulluktan, hayat pahalılığından, sabah markete gidip akşam etikete yenilmekten değil, aynı hikâyeyi dinlemekten yoruldu.

Bir tarafta 24 yılı aşmış bir iktidar.

Her soruna “dış güç” diyen, her eleştiriye “ihanet” diyen, her krizi “sabır” diye pazarlayan bir iktidar.

Vatandaş cebindeki paranın pul olduğunu, evladının geleceğinin ipotek edildiğini, kirasını ödeyemediğini, pazardan yarım kilo meyveyle döndüğünü, emekli maaşıyla ay sonunu değil aybaşını bile getiremediğini biliyor.

Anket söylüyor, halkın büyük çoğunluğu değişim istiyor.

Güzel, âmâ aynı halk dönüp muhalefete bakıyor ve “bunlar yönetebilecek mi” diye soruyorsa, orada duracaksın.

Sadece sevindiğin cümleyi alıp diğerini görmezden gelirsen, siyasete değil, aynaya konuşmuş olursun.

Çünkü mesele artık sadece iktidarın kötü olması değil, muhalefetin iyi olduğuna milleti ikna etmesi gerekir.

İktidarın kötü yönetmesi, muhalefete otomatik olarak iktidar kapısını açmaz.

Millet kimseye tapu teslim eder gibi ülke teslim etmez.

“Bunlar gitsin” demek başka şeydir.

“Bunlar gelsin” demek başka şey.

Bugün vatandaşın ruh hali şudur:

“Evet, değişim istiyorum.”

Ama sonra soruyor:

“Kime emanet edeceğim?”

İşte siyaset burada başlıyor.

Muhalefet, sadece iktidarın hatalarını sayarak yürüyemez.

Zaten vatandaş o hataların bedelini yaşayarak ödüyor.

Kirayı, pazarı, ilacı, okul masrafını, çocuğunun işsizliğini bizzat kendi hayatında görüyor.

Mesele, acıyı tarif etmek değil.

Mesele, çareyi inandırıcı kılmak.

Bugün muhalefetin önündeki en büyük sınav budur.

Belediye yönetiyorsan, orada başka bir Türkiye'yede yaşamanın mümkün olduğunu göstereceksin.

İlçe yönetiyorsan, orada başka bir ahlak olduğunu göstereceksin.

Kadro kuruyorsan, akraba değil liyakat diyeceksin.

İhale yapıyorsan, yandaş değil şeffaflık diyeceksin.

Partiliyi değil vatandaşı önceleyeceksin.

Çünkü millet sandığa gitmeden önce senin yönettiğin belediyelere bakıyor.

Sözlere değil, çöpün toplanıp toplanmadığına bakıyor.

Afişe değil, kaldırıma bakıyor.

Nutka değil, kreşe bakıyor.

Mitinge değil, pazardaki tanzim satışa bakıyor.

“Demokrasi” diyene değil, kendi belediyesinde işçiye nasıl davrandığına bakıyor.

Milletin terazisi acımasızdır.

Kasaptaki Hüseyin abi, ideolojik manifesto okumaz.

Bakkaldaki Mehmet amca, siyasal strateji belgesi incelemez.

Pazarcı Ayşe teyze, uzun uzun parti programı karşılaştırmaz.

Şuna bakar:

“Bunlar dürüst mü?”

“Bunlar işi biliyor mu?”

“Bunlar kendi iç kavgasını bırakıp benim derdime bakıyor mu?”

“Bunlar iktidara gelirse bugünkünden farklı olur mu?”

Cevap net değilse, değişim arzusu sandıkta buharlaşır.

Muhalefet şunu anlamak zorunda:

Vatandaş iktidardan memnun değil diye muhalefete mahkûm değildir.

Bu ülkenin seçmeni, yıllardır sandık başında herkese ders verdi.

Kimini yükseltti.

Kimini indirdi.

Kimini uyardı.

Kimini sildi.

Ama hiçbir zaman boş çeke imza atmadı.

Bugün muhalefetin yapması gereken şey, “biz gelince düzelecek” demek değildir.

Bugün muhalefetin yapması gereken şey, yönettiği her yerde “bakın, böyle düzelir” dedirtmektir.

Fark budur.

Siyaset, yalnızca kürsüde kazanılmaz.

Siyaset, sabah çöp kamyonu zamanında gelince kazanılır.

Siyaset, belediyede torpil dönmeyince kazanılır.

Siyaset, yoksula yardım yapılırken parti rozeti sorulmayınca kazanılır.

Siyaset, makam odalarının kapısı vatandaşa açılınca kazanılır.

Siyaset, eski alışkanlıklar yeni tabelaların arkasına saklanmayınca kazanılır.

Muhalefet, iktidarın kötü kopyası olamaz.

Eğer aynı kibir varsa, olmaz.

Aynı adam kayırma varsa, olmaz.

Aynı iç kavga varsa, olmaz.

Aynı “bizden olan” anlayışı varsa, olmaz.

Aynı kapalı devre siyaset varsa, hiç olmaz.

Millet bunu koklar.

Hem de uzaktan koklar.

Çünkü bu millet çok aldatıldı.

Çok söz duydu.

Çok vaat dinledi.

Çok “bu son viraj” masalı işitti.

Artık laf değil, emare arıyor.

İşaret arıyor.

Güven arıyor.

Değişim istiyor, evet.

Ama değişimin kiminle olacağını görmek istiyor.

Yeni Türkiye lafla kurulmaz.

Yeni Türkiye, önce küçük yerlerde kurulur.

Bir ilçede.

Bir belediyede.

Bir müdürlükte.

Bir sosyal yardım masasında.

Bir imar dosyasında.

Bir işe alım listesinde.

Orada adalet yoksa, Ankara’da adalet vaat edemezsin.

Orada liyakat yoksa, devlette liyakat anlatamazsın.

Orada şeffaflık yoksa, ülkeye temiz yönetim sözü veremezsin.

Orada halkın derdini değil de partinin iç hesabını düşünüyorsan, millet sana iktidarı niye versin?

İktidar yoruldu.

Memleket yoruldu.

Vatandaş yoruldu.

Ama muhalefetin hakkı, iktidarın yorgunluğundan doğmaz.

Muhalefetin hakkı, kendi emeğinden doğar.

Kendi ahlakından.

Kendi yönetiminden.

Kendi kadrosundan.

Kendi ciddiyetinden.

Siyasette en tehlikeli cümle şudur:

“Nasıl olsa onlar kötü.”

Hayır.

Yetmez.

Onların kötü olması seni iyi yapmaz.

Onların yanlış yapması seni doğru yapmaz.

Onların ülkeyi yönetememesi, senin yöneteceğini kanıtlamaz.

Kanıtlayacaksın.

Hem de bugün.

Hem de elindeki imkânla.

Hem de yönettiğin belediyelerde.

Hem de bahanesiz...

Çünkü millet artık büyük laflara değil, küçük gerçeklere bakıyor.

Bir belediyede dürüstlük görürse inanır.

Bir ilçede liyakat görürse umutlanır.

Bir yönetimde tevazu görürse yaklaşır.

Bir kadroda ehliyet görürse düşünür.

Bir hizmette adalet görürse ikna olur.

Ve ancak o zaman, anketlerdeki değişim arzusu sandıkta iktidar iradesine dönüşür.

Aksi halde ne olur?

Değişim istenir.

Muhalefete güvenilmez.

İktidar eleştirilir.

Sandıkta tereddüt edilir.

Oysa millet cevabı baştan vermiştir:

“Ben değişim istiyorum.”

“Ama bana güven verecek olanı arıyorum.”

İşte bütün mesele budur.

Millet kapıyı aralıyor.

Ama anahtarı kimseye hediye etmiyor.

O anahtarın adı güven.

Ve güven, afişle kazanılmaz.

Güven, yöneterek kazanılır...

Yazarın tüm yazıları