HUKUKTA GÖLGEYLE ADAM ASILMAZ. Delegelerin iradesine düşen butlan gölgesi

Ardından bir yazı, sonra atama gelir. “Delegenin iradesi bir kenarda beklesin” der. Buna hukuk denirse, hukuk fakültelerinde usul hukuku değil, talimat okuryazarlığı okutmak gerekir.

**

Bir siyasi parti, hemşeri derneği değildir. Anayasa ona  “demokratik hayatın vazgeçilmezmez unsuru” der. 

Yani parti dediğin şey, genel merkezin mühründen ibaret değildir; ilçekongresinde oy kullanan delegenin eli, listeye yazılan üyenin iradesi, sandığın içine düşen pusulanın namusudur.  

Şimdi karşımızda bir yazı var. Yazıda diyor ki: “Bir mahkeme kararı var; bu karar, 4-5 Kasım kurultaylarını ve oradan doğan kararları hukuken geçersiz saymıştır.”

Sonra aynı yazı, “Bu karar kesinleşinceye kadar” diye devam ediyor. 

İşte hukuk burada öksürür, adalet burada başını kaldırır: Kesinleşmemiş bir karar, kesin hüküm gibi kullanılabilir mi?

 Tedbir, hükmün yerine geçer mi? 

Butlan iddiası, sandığın yerine oturup delege iradesini tasfiye edebilir mi?

 Siyasi Partiler Kanunu, ilçe örgütünü ilçe kongresi, ilçe başkanı ve ilçe yönetimiyle tanımlar. 

İlçe başkanı ve yönetim kurulu, ilçe kongresince seçilir.

El çektirme varsa da bunun yolu bellidir: yetkili kurul, üçte iki çoğunluk, gizli oy, gerekçe ve ardından belli süre içinde olağanüstü kongre.

CHP Tüzüğü de aynı dili konuşur: Görevden alma mümkündür, fakat gerekçeli olacak.

Gizli oyla ve nitelikli çoğunlukla alınacak, görevden alınanların yerine seçim mekanizması işletilecektir.  

Demek ki mesele “Genel Merkez görevden alamaz” meselesi değildir.

Mesele şudur: Görevden alma yetkisi, mahkemenin henüz kesinleşmemiş butlan gölgesini siyasi sopa gibi kullanarak mı işletiliyor?

Delegelerin seçtiği başkan ve yönetim, gerçekten tüzükteki görevlerini aksattığı için mi alınıyor, yoksa bir yargı kararının siyasi yorumu parti içi tasfiyeye mi dönüştürülüyor?

Sandık kurulur, delege oy verir, kurul seçilir. Sonra bir mahkeme cümlesi gelir, “Geçersiz” der.

Ardından bir yazı gelir; “Kesinleşmedi ama biz şimdiden hüküm kurduk” der. Sonra bir atama gelir; “Milletin, üyenin, delegenin iradesi bir kenarda beklesin” der. Buna hukuk denirse, hukuk fakültelerinde usul hukuku değil, talimat okuryazarlığı okutmak gerekir.

Dahası var, bir kararın dili de delildir. 

Gerekçe hukuk diliyle yazılır; öfkeyle, ima ile, siyasal niyetle değil. 

Gerekçe, hangi eylemin hangi kurala aykırı olduğunu somut göstermek zorundadır. 

“Şu mahkeme böyle dedi, o halde bu örgüt artık yok hükmündedir” kolaycılığı, hukuki gerekçe değil idari refleks olur. 

Hukukta gölgeyle adam asılmaz. 

Şüpheyle örgüt düşürülmez. Kesinleşmemiş karardan kesin tasfiye çıkarılmaz.

Burada en tehlikeli sonuç, parti içi hukuk düzeninin dışarıdan gelen siyasi rüzgâra açık hale gelmesidir.

Bugün bir ilçe, yarın bir il, öbür gün kurultay… 

Taşlar böyle döşenir. Önce, “tedbir” denir; sonra tedbir alışkanlık olur.  

Önce “geçici” denir; sonra geçicilik kalıcı iktidar tekniğine dönüşür. 

En sonunda parti, üyelerinin değil, dosyaların yönettiği bir yapıya çevrilir. 

Partinin enerjisi iktidara karşı değil, kendi içine harcanır. İlçe örgütü çalışacağına savunma yapar; üye kapı çalacağına karar okur; seçmen umut arayacağına kavga seyreder.

İktidarın en sevdiği muhalefet tipi de budur: Kendi sandığını tartışan, kendi delegesinden şüphe eden, kendi örgütünü yoran muhalefet. 

Bu tablo, yalnız bir örgüt krizini değil, seçilmiş iradeye karşı bürokratik vesayet alışkanlığının parti içine sızmasını da anlatır.  

Çünkü örgüt iradesi kırıldığında, sandığın sesi değil, emir zincirinin soğuk yankısı duyulur.  

Hukuk, siyasetin mayın tarlası değildir. 

Yargı kararı, parti içi demokrasiyi boğmak için kullanılan paslı bir kelepçe olamaz.

Tedbir, tedbirdir; hüküm değildir. 

Butlan iddiası, kesinleşmeden siyasal kader fermanına çevrilemez.

İşin özü şudur: Sandıkla geleni, tüzükle ve hukukla tartışırsın, talimat kokan gerekçeyle tasfiye edersen sadece bir ilçe başkanını değil, demokrasinin nefes borusunu sıkarsın.

Bu karar, sadece bir ilçe yönetiminin değişimi değil, delegenin sandıkta ortaya koyduğu iradenin, hukuki bir süreçle (iddia edilen mahkeme kararıyla) "idari işlem" yoluyla yok sayılması girişimidir. Hukuki mücadele, tüzüğün ihlal edildiği ve savunma hakkının gasp edildiği noktalar üzerine kurulmalı; siyasi mücadele ise parti içi demokrasinin savunusu ekseninde yürütülmelidir.

Hukuksuzluğa karşı sessizlik, hukuksuzluğu meşrulaştırır; bu nedenle atılan her adımın kayıt altına alınması ve titizlikle takip edilmesi elzemdir...

Yazarın tüm yazıları