Recep Dursun kongre sürecini yazdı İsim değişebilir. Peki, anlayış değişti mi?

Bir siyasi parti topluma hukuk vaat ediyorsa önce kendi içinde hukuka bağlı olmak zorundadır. Adalet diyorsa adayına, yöneticisine ve üyesine aynı ölçüyü uygulamalıdır.

***

Gebze sıradan bir kent değildir.

Sabahı fabrika düdükleriyle açılan; emeğin terini, göçün hikâyesini ve üretimin ağırlığını taşıyan bir kenttir.

Burada siyaset yapmak yalnızca kürsüye çıkıp konuşmak değildir.

İşçinin sofrasına, emeklinin hesabına, gencin geleceğine, kadının özgürlüğüne ve çocuğun yarınına karşı sorumluluk taşımaktır.

Bu nedenle Gebze’de yapılan herhangi bir siyasi kongre, dört duvar arasındaki sıradan bir örgüt seçimi olarak görülemez.

Bir demokrasi sınavıdır.

Bir ahlak sınavıdır.

Bir karakter sınavıdır.

Yeni bir siyasi hareketin önündeki en büyük tehlike yalnızca rakipleri değildir. Asıl tehlike, yıllardır eleştirdiği eski siyaset anlayışının hastalıklarını kendi bünyesine taşımaktır.

Delege ağalığı…

Adamcılık…

Hizipçilik…

Kapalı kapılar ardındaki pazarlıklar…

“Benim adamım olsun da nasıl olursa olsun” anlayışı…

Bunlar siyasetin görünmeyen pasıdır.

Önce örgütün ruhunu çürütür, ardından toplumun güvenini tüketir.

Tabela yeni olabilir. Peki, yöntem yeni mi?

İsim değişebilir. Peki, anlayış değişti mi?

Asıl mesele budur.

Bir siyasi parti topluma hukuk vaat ediyorsa önce kendi içinde hukuka bağlı olmak zorundadır.

Adalet diyorsa adayına, yöneticisine ve üyesine aynı ölçüyü uygulamalıdır.

Liyakat diyorsa arkadaşını, yakınını ya da kendisine bağlı olanı değil; göreve ehil olanı öne çıkarmalıdır.

Çünkü Cumhuriyetçilik yalnızca Atatürk’ün fotoğrafını duvara asmak değildir.

Atatürkçülük; aklı üstün tutmaktır.

Bilimi rehber bilmektir.

Kula kulluğu reddetmektir.

Egemenliğin kişilere değil millete ait olduğunu her makamda ve her örgütte savunmaktır.

Kendi küçük çevresinde “tek adam” olmaya heveslenen birinin, ülkenin tek adamlaşmasından yakınması inandırıcı değildir.

Demokrasi önce insanın kendi bulunduğu yerde başlar.

Kendi listesini dokunulmaz, kendi çevresini vazgeçilmez, kendi düşüncesini tartışılmaz gören bir siyaset anlayışı demokrasi istemez; yalnızca iktidarın el değiştirmesini ister.

Tehlike de tam burada başlar.

Çünkü otoriterlik yalnızca saraylarda doğmaz.

Bazen bir ilçe binasında filizlenir.

Bazen bir telefon konuşmasında…

Bazen kapalı kapılar ardında hazırlanan bir listede…

Bazen de “o bizden değil” cümlesinde…

Sonra büyür.

Önce eleştirenler susturulur.

Sonra düşünenler uzaklaşır.

En sonunda yalnızca alkışlayanlar kalır.

Alkış çoğalırken akıl azalır.

Bir siyasi hareketin kaderini yalnızca kaç sandalye kazandığı değil, nasıl bir insan ve nasıl bir siyaset kültürü yetiştirdiği belirler.

Bir kongrede farklı düşünenler düşman değildir.

Aynı çatı altında farklı bir öneriyi savunmak ihanet değildir.

Demokrasi, herkesin aynı cümleyi tekrar etmesi değil; farklı düşüncelerin aynı hukuk düzeni içinde özgürce yaşayabilmesidir.

Kaybedenin dışlandığı, kazananın her şeyi aldığı bir örgüt kültürü demokrasi değil, ganimet düzenidir.

Demokratik bir siyasi kültürde üyelik; kişiye bağlılıktan önce ilkeye sadakat gerektirir.

Söze değil davranışa, unvana değil niteliğe bakmayı; gerektiğinde sorgulamayı ve itiraz edebilmeyi zorunlu kılar.

Siyasi parti hiç kimsenin tapulu malı değildir.

İlçe başkanlığı da kişisel nüfuz alanı değildir.

Görevler emanettir, yetkiler sınırlıdır, hesap vermek zorunluluktur.

Bugün seçilen yarın değişebilir.

Ancak bozulan kurum kültürünün yarattığı hasar yıllarca kalabilir.

Yönetici; bağıran değil dinleyen, buyuran değil danışan, yakınını kollayan değil hakkı gözeten kişi olmalıdır.

Bunun adı "ehliyettir" ,"liyakattir", "siyasi ahlaktır".

Gebze gibi emeğin ağır bastığı bir kentte siyasetin dili de emeğe yakışmalıdır:

Dürüst, açık ve alın teri kadar temiz.

Hiç kimse bir koltuğu Cumhuriyet’ten büyük göremez.

 

Hiç kimse kişisel öfkesini örgütün geleceğinin önüne koyamaz.

Hiç kimse kendi hırsı veya kibri uğruna toplumun umudunu harcama hakkına sahip değildir.

Çünkü bugün yapılan bir yanlış yalnızca bugünü yaralamaz; yarının güvenini de yok eder.

Seçmen unutmaz.

Hele ki umut bağladıktan sonra hayal kırıklığına uğrayan seçmen, kolay kolay hiç unutmaz.

Bu nedenle bir kongrenin gerçek galibi tek bir kişi, tek bir liste ya da tek bir grup olmamalıdır.

İlke kazanmalıdır.

Hukuk kazanmalıdır.

Liyakat kazanmalıdır.

Demokrasi kazanmalıdır.

Cumhuriyet kazanmalıdır.

Kaybeden ise kibir, hizipçilik, kişisel hesaplar ve adamcılık olmalıdır.

Gerçekten yeni bir siyaset kurulacaksa, eski siyasetin paslı anahtarlarıyla yeni kapılar açılmaya çalışılmamalıdır.

Çünkü yeni olmak, yalnızca başka bir tabela asmak değildir.

Yeni olmak; eski yanlışları tekrar etmemektir.

Yeni olmak; söylenenle yapılan arasındaki mesafeyi kapatmaktır.

Yeni olmak; iktidar talep ederken önce kendi içinde adaleti ve demokrasiyi yaşatmaktır.

Ve unutulmamalıdır:

Gebze’de sandığa yalnızca oy atılmaz.

Vicdan da atılır!..

Yazarın tüm yazıları