ONUR KAZANDI. EKMEK KAZANDI "Açız Aç" Diyen Direnişçiler Kazandı!..

Düzeni bozan işçinin talebi değildir. Aksine düzeni bozan, işçinin ücretini ödemeyen patron düzenidir. Düzeni bozan, emeği maliyet kalemi sayan anlayıştır. Düzeni bozan, işçinin sofrasındaki ekmeğe göz diken kâr hırsıdır.

Önce “Açız aç” dediler, duyan olmadı.

Sonra yürüdüler, gören oldu ama görmezden gelen daha çok oldu.

Sonra direndiler, işte o zaman herkes duymak zorunda kaldı.

Açlığın sesi kısıktır sandılar, âmâ yanıldılar.

Açlık, örgütlenince tarihin en gür seslerinden biri olur.

Doruk Madencilik işçileri bunu gösterdi.

Aylarca maaşları ödenmedi, hakları gasp edildi.

Ekmekleri ellerinden alındı, onurları sınandı.

Yetmedi.

Baskı gördüler, tehdit edildiler, gözaltına alındılar, yıldırılmak istendiler.

Patronların alışılmış hesabı şuydu:

“İşçi aç kalırsa susar.”

“Borcu varsa boyun eğer.”

“Çocuğu varsa korkar.”

“Kapıya polis gelirse dağılır.”

Olmadı.

Bu defa hesap tutmadı.

Çünkü işçiler susmadı.

Boyun eğmedi, dağılmadı, korkmadı, birleşti, örgütlendi.

Direndiler ve kazandılar, bu kadar basit, basit olduğu kadar büyüktür de.

Çünkü bu ülkede işçinin hakkını alması, çoğu zaman yalnızca hukuki bir mesele değildir.

Aynı zamanda siyasi bir meseledir.

Ekonomik bir meseledir.

Sınıfsal bir meseledir.

Ahlaki bir meseledir.

Vicdani bir meseledir.

Bir işçi çalışır, ücretini ister.

Normal bir ülkede bu cümle haber bile olmaz.

Bizde mücadele olur.

Direniş olur.

Yürüyüş olur.

Gözaltı olur.

Açlık olur.

Tehdit olur.

Sonra ancak kazanım olur.

İşte mesele burada.

Madenci yerin altında çalışırken “fedakâr emekçi” diye anılır.

 Ama yerin üstünde hakkını arayınca “sorun” ilan edilir.

 Göçük olunca herkes madenciyi sever.

 Tabut çıkınca herkes madencinin ailesine başsağlığı diler.

 Kamera karşısında herkes madencinin alın terinden söz eder.

 Ama o madenci aylarca maaş alamayınca birden sessizlik başlar.

Sanki maaş istemek ayıpmış gibi.

Sanki ekmek istemek suçmuş gibi.

 Sanki çalıştığının karşılığını talep etmek memleket düzenini bozuyormuş gibi.

 Hayır.

Düzeni bozan işçinin talebi değildir.

Aksine düzeni bozan, işçinin ücretini ödemeyen patron düzenidir.

 Düzeni bozan, emeği maliyet kalemi sayan anlayıştır.

 Düzeni bozan, işçinin sofrasındaki ekmeğe göz diken kâr hırsıdır.

 Düzeni bozan, dağları, ormanları, dereleri yağmalayıp sonra bir de emekçinin hakkını gasp eden sömürü zihniyetidir.

Doruk Madencilik işçileri tam da buna karşı direndi.

 Sadece maaş için değil, sadece geriye dönük alacak için değil, sadece bugünkü ekmek için değil, onuru için direndi.

 “Biz köle değiliz” demek için direndi.

 “Biz sadaka istemiyoruz, hakkımızı istiyoruz” demek için direndi.

 “Bizi açlıkla terbiye edemezsiniz” demek için direndi.

 “Patronun kasası dolarken işçinin sofrası boş kalamaz” demek için direndi.

 Ve en önemlisi:

“Birleşen işçi yenilmez” demek için direndi.

 Sonunda ne oldu?

Direniş kazandı.

İşçiler kazandı.

Ekmek kazandı.

Onur kazandı.

Örgütlü mücadele kazandı.

 Ama bu kazanım yalnızca Doruk Madencilik işçilerinin kazanımı değildir.

 Bu kazanım, aynı kaderin içine itilmek istenen bütün işçilerin kazanımıdır.

 Madenlerde, fabrikalarda, tersanelerde, depolarda, belediyelerde, tarlalarda, atölyelerde, plaza katlarında, motokuryelikte, tekstilde, inşaatta çalışan herkesin kazanımıdır.

 Çünkü bir işçinin kazandığı hak, başka bir işçinin umududur.

 Bir direnişin başarısı, başka bir işyerinde sessizce bekleyen öfkenin cesaretidir.

 Bir patronun geri adım atması, bütün patronlara verilmiş açık bir mesajdır:

İşçi yalnız değildir.

İşçi çaresiz değildir.

İşçi örgütsüz bırakılırsa ezilir; örgütlenirse kazanır.

 Bu yüzden Doruk Madencilik işçilerinin mücadelesi bir ücret kavgasından ibaret değildir.

 Bu mücadele, memleketin en eski sorusuna verilmiş yeni bir cevaptır:

 Emeğin hakkı mı üstün olacak, patronun keyfi mi?

 İşçi insan gibi mi yaşayacak, yoksa açlıkla mı sınanacak?

 Ücret alın terinin karşılığı mı olacak, yoksa patronun iki dudağı arasında bekleyen bir lütuf mu?

 Doruk Madencilik işçileri bu sorulara fiilen cevap verdi.

Sözle değil.

Bildiriyle değil.

Salon toplantısıyla değil.

Aylar süren dirençle verdi.

Baskıya rağmen verdi.

Gözaltılara rağmen verdi.

Tehditlere rağmen verdi.

Aç bırakma politikalarına rağmen verdi.

 Ve bu cevap şudur:

İşçiler birleşirse kazanır.

Örgütlü mücadele varsa umut vardır.

Direniş varsa teslimiyet yoktur.

 Patronların en çok korktuğu şey de budur.

Çünkü patron düzeni işçiyi tek tek sever.

Tek tek işçi, kolay korkutulur.

Tek tek işçi, kolay susturulur.

Tek tek işçi, kolay kapının önüne konur.

Tek tek işçi, kolay aç bırakılır.

 Ama yan yana gelen işçi başka bir şeydir.

O artık yalnızca çalışan değildir.

O artık güçtür.

O artık iradedir.

O artık sınıftır.

O artık “ben” değil, “biz”dir.

 Ve “biz” diyen işçiyi hiçbir patron kolay kolay yenemez.

 Bugün Doruk Madencilik işçileri bunu bir kez daha gösterdi.

 Söylenmesi gereken nettir:

Bu kazanım kutlanmalıdır.

Bu mücadele sahiplenilmelidir.

Bu direniş anlatılmalıdır.

 Çünkü bu ülkede en çok unutturulmak istenen şey, işçinin kazanabileceğidir.

 Bize sürekli başka hikâyeler anlatılır.

“Piyasa şartları” denir.

“Şirketin durumu” denir.

“Ekonomik zorluklar” denir.

“Biraz sabır” denir.

“Zamanı değil” denir.

“İdare edin” denir.

 Ama işçi birleştiğinde bütün bu cümlelerin üzerindeki boya dökülür.

 Altından çıplak gerçek çıkar:

Sermaye güçlüdür, evet.

Ama örgütlü emek daha güçlüdür.

 Doruk Madencilik işçileri bu gerçeği yalnızca kendileri için değil, hepimiz için yeniden hatırlattı.

 O yüzden bu yazının başlığı ne “bir anlaşma sağlandı” olabilir, ne “kriz çözüldü.”

 Hayır.

Bunun adı daha açık, daha sade, daha hakiki:

Direniş kazandı.

İşçiler kazandı...

 Ve bilinmelidir ki, bu yalnızca bir son değil, bu bir başlangıçtır.

 Çünkü emeğin yok sayıldığı her yerde bu ses büyüyecek.

 Güvencesizliğin dayatıldığı her yerde bu irade çoğalacak.

 Adaletsizliğin normalleştirildiği her yerde bu cevap yükselecek.

 Açlıkla terbiye edilmek istenen işçiler, bir gün mutlaka aynı cümlede buluşacak:

Yeter!..

 Ve o “yeter” sözü, patronların en büyük korkusudur.

 Bugün Doruk Madencilik işçileri kazandı.

 Yarın başka işçiler kazanacak.

 Çünkü hak verilmezse alınır.

Ekmek gasp edilirse savunulur.

Onur çiğnenirse ayağa kalkılır.

 Ve işçi sınıfı bir kez ayağa kalktı mı, yalnızca kendi ekmeğini değil, memleketin vicdanını da savunur.

 Yaşasın işçilerin birliği!..

 Yaşasın örgütlü mücadele!..

 Yaşasın direnen, kazanan, boyun eğmeyen madenciler!..

Yazarın tüm yazıları